Recensies
NRC, Kester Freriks, 11 oktober 2001
Het is niet verwonderlijk dat het Haagse Literaire Theater Branoul ruimte geeft voor een toneelbewerking van een van Hemmerechts romans. Ze schrijft vaardige dialogen en haar proza heeft iets theatraals.
Het is mooi te zien hoe heden en verleden kriskras door elkaar beginnen te lopen waardoor gebeurtenissen van vroeger een spookachtige dimensie krijgen.
Mariette Zabel is goed op dreef als ze rücksichtlos dat pijnlijke verleden onthult, zonder clementie met zichzelf of met die zusters. Regie en spel laten dan fraai zien waar het Kristien Hemmerechts om te doen is: de noodzakelijke onthulling van pijnlijke gebeurtenissen die nooit vergeten kunnen worden.
Haagsche Courant, Bert Jansma, 21 september 2001
In de theaterversie van Annechien Koerselman wordt het een soort roadmovie: actrice Mariette Zabel alleen op het toneel, op een stoel achter in een auto.
Al is ze in feite fysiek wat jong voor zo'n reis terug, Zabel speelt daar met verve overheen en vindt met humor en zelfspot mooie dramatische momenten in dat portret tussen acteren en vertellen.
Het intigreert absoluut. Geen geringe verdienste
Apeldoornse Courant, Loek van Voorst, 02 oktober 2003
Spannende apotheose in bewerking Hemmerechts' Tuin der Onschuldigen.
Langzaamaan bouwt Mariette Zabel en keert de losse praattoon naar een prachtig doorleefd gespeelde apotheose: de ervaring als elfjarig meisje opgedaan aan boord van een jacht. Gekleed in een badpakje van de markt met margrieten met oranje harten en zo'n plastic margriet op de plek tussen de borsten, waar nog geen borsten zitten.
Regisseur Annechien Koerselman heeft een bewerking gemaakt die de rode draad van Hemmerechts' roman goed oppakt. Die in een korte spanne tijds in gedetailleerd uitgewerkte hoofdlijnen een sterk stuk spanning opbouwt.
Loosduinse Krant, Annemarie Buitenhuis, oktober 2001
De manier waarop Annechien Koerselman een monoloog van deze roman maakt, is een indringende prestatie.
Het verhaal heeft iets magisch realistisch. Heden en verleden vloeien samen in een scherp getekende droomwereld. bouwt Mariette Zabel en keert de losse praattoon naar een prachtig doorleefd gespeelde apotheose: de ervaring als elfjarig meisje opgedaan aan boord van een jacht. Gekleed in een badpakje van de markt met margrieten met oranje harten en zo'n plastic margriet op de plek tussen de borsten, waar nog geen borsten zitten.
Videobeelden en muziek versterken de droomachtige sfeer waarin duidelijk wordt gemaakt hoe een trauma ontstaat en wordt doorbroken. Annechien Koerselman heeft een bewerking gemaakt die de rode draad van Hemmerechts' roman goed oppakt. Die in een korte spanne tijds in gedetailleerd uitgewerkte hoofdlijnen een sterk stuk spanning opbouwt.
Interview
Haagsch Nieuwsblad, Mary Huizinga, 20 september 2001
We hebben van Kristien Hemmerechts volledige carte blanche gekregen. Ze heeft de navelstreng doorgesneden en haar geesteskind in handen gegeven van Annechien Koerselman, die het script geschreven heeft.
