De Pers over Offer

Recensies

Theaterkrant, Thea Derks, 17 maart 2025

Vocaal ensemble stelt hoogst actuele vragen over de rechtvaardiging van geweld

Deze tijdsprongen worden door regisseur Annechien Koerselman en componist Lucas Wiegerink knap vormgegeven. De op het vlakkevloertoneel dirigerende Béni Csillag slaat op een gong en slingert een knetterende ratel rond, de koorleden draaien rondjes om hun as, als de wijzers van een klok. Een kilgroene lichtbundel valt op ZIJ en haar boven de ontsteker zwevende wijsvinger. Terwijl ZIJ haar bloeddorstige boodschap uitspreekt, deinzen de zangers angstig en geschrokken achteruit.

Na haar proloog [...] dragen de koorleden kantoormeubilair het podium op, dat later omgebouwd zal worden tot indrukwekkende barricades, de marimba incluis.

Slagwerker Colin Crandal kan niet genoeg geprezen worden. Hij raakt nooit van de wijs, zelfs als het koor zijn instrumenten bijna onder zijn kont vandaan sleept. Uitgesproken effectief is de passage waarin hij roffelend op zijn snaredrum als een rattenvanger van Hamelen de zangers voorgaat in een strijdlustig lied.

Annechien Koerselman houdt met snelle scènewisselingen de vaart in het verhaal, waarbij koorleden en dirigent onvermoeibaar sjouwen met tafels, stoelen, schemerlampen en tapijten.

OFFER is een geslaagde voorstelling, die de vraag stelt of geweld ooit te rechtvaardigen is. Gezien de huidige roep om een Europees leger laat een antwoord hierop zich niet makkelijk formuleren.

Voorpubliciteit

Tubantia, Marco Krijnsen, 06 maart 2025

Regisseur Annechien Koerselman: “Het Grote Kwaad wordt bij ons De Draak genoemd. Wie of wat De Draak is, kan iedereen naar eigen behoefte invullen. Wat voor de een het kwaad is, kan voor de ander juist het goede zijn. En door de polarisatie is dat alleen maar erger en actueler geworden. De meningen over wat die goede wereld is, staan tegenwoordig zo sterk tegenover elkaar. Daardoor kan elke bezoeker zich met het verhaal identificeren.”

“ZIJ gaat veel verder dan de rest. Als je consequent wilt zijn, moet je ook overwegen om onschuldige slachtoffers te maken voor de goede zaak. Dan kunnen er doden vallen. Dat is haar overtuiging”, schetst Koerselman. “Het interessante is dat daar een liefde doorheen vloeit. Dat maakt het nóg complexer. Het is gruwelijk dat liefde niet genoeg is om je te laten relativeren“.

Acht jaar geleden zijn we met deze productie begonnen en het wordt eigenlijk alleen maar erger. Je kunt mensen soms niet meer tot rede brengen.

Ik merkte tijdens het maken dat het verhaal me erg ontroert. Hoe dat komt? Ik denk vanwege de actualiteit. Mensen kunnen soms heel erg ver gaan voor hun idealen, de liefde kan hen niet tegenhouden, families raken erdoor verscheurd. Dat vind ik echt verschrikkelijk.

KlassiekvanNu, Thea Derks, 04 maart 2025

De voorstelling past naadloos in ons gepolariseerde tijdsgewricht. Componist Lucas Wiegerink: ‘De sopraan Fanny Alofs, die de hoofdrol zingt, kwam al acht jaar geleden met het idee. Zij was erg geïnspireerd door het boek The Good Terrorist van Doris Lessing, over een warme, lieve vrouw die er radicale ideeën op nahoudt. Sophie Kassies heeft een heel eigen versie gemaakt, maar het kernthema is hetzelfde gebleven.’

Wiegerink: ‘Deze groep lijkt aanvankelijk zeker van haar zaak en wil elkaar en anderen overtuigen van het eigen gelijk. Zij bezingen de mooie, betere wereld in harmonieuze klanken, maar langzaamaan wordt hun muziek opruiender en uiteindelijk ontaardt zij zelfs in strijdmuziek.’

‘Het letterlijk explosieve karakter van instrumenten als tomtoms gebruik ik om de radicale kant van het verhaal te belichten. Met melodisch slagwerk, zoals vibrafoon en marimba, benadruk ik de meer harmonieuze kant.’