Recensies

De Volkskrant, Bela Luttmer, 9 november 2009

Met een podium vol lianen en het dek van een reuzenschildpad als verstopplaats refereert regisseuse Annechien Koerselman handig aan het Darwinjaar.
Een natuurmeisje Silvia (de prille sopraan Julia Westendorp), type ongerepte wilde, maakt kennis met het fenomeen erotiek als ze voor het eerst in haar leven een man ontmoet. Koerselman voert de spanning nog een graadje op. Ze geeft de puber een kameraadje, een mooie, dartel dansende jongeling (Benedikt MacIsaac). Als Silvia hem verward vertelt over haar nieuwe gevoelens, is hij degene die buiten het verhaal stapt en de emoties duidt met een gebaar: hij bedekt haar grijze, naakte kostuum met bladeren.
De slotscène, met op het podium een muzikantenkwartet als afspiegeling van de zusjes en beide vrienden, werkt uitstekend.

VK

Stentor, Maarten Mestrom, 9 november 2009

rijkelijk beloond met de anderhalf uur durende L'isola disabitata, een 'toppertje' in een deze tintelend vitale musicalachtige enscenering - met een aan lianen zwierende huppelsorpaan, een zoetgevooisde bariton, een dartelende danser en pre-Mozartiaanse muziek waardoor je weer weet waarom Haydn één der grootsten is.
De zo ingetogen Julia Westendorp ontpopt zich als een kleine vrouwelijke tarzan die over het eiland rent en tegelijkertijd erin slaag echt mooi te zingen (Opera als topsport).
De baldadige finale met verkleedpartij en vier (prachtig spelende) muzikanten op het podium is vrolijk en eigentijds. Tegelijkertijd blijft de muziek overal 'in takt'. Erg leuk. Een opera om - bijvoorbeeld - je tienerdochter eens mee naar toe te nemen. 

Stentor

NRC, Jochem Valkenburg, 09 november 2017

Onbewoond Eiland' Haydn mooi ongepolijst
Haar band met de natuur wordt verbeeld door een extra, niet sprekend personage: een danser die om haar heen draait en het gebeuren gadeslaat. Een prima vondst.
Het slot is dubbelzinnig: blij met hun redding transformeren de hoofdpersonen: blaadjesjurk wordt mantelpak, bladerdak wordt kroonluchter en soepele natuurdans wordt stijve stijldans. Waren ze dan niet toch gelukkiger op het eiland?

NRC

Den Haag Centraal, Aad van der Ven, 13 november 2009

Dat de twee paren elkaar aan het eind terugvinden spreekt voor zichzelf. Aardiger is hoe de op het eiland opgegroeide 'natuurmensen' hun best doen om weer bij de georganiseerde maatschappij te horen, met de pogingen van één van hen, Silvia, om op hogen hakken te leren lopen als hoogtepunt.
een beweeglijke subtiele enscenering

Den Haag Centraal

Place de l'Opera, Jordi Kooiman, 8 november 2009

Reisopera geeft origineel Haydn-feestje [..} veel spel- en zangplezier. Met dank aan talent van eigen bodem.
Van de liefdesparen overtuigden Enrico (Martijn Cornet) en Silvia (Julia Westendorp) me het meest. Westendorp zette zich heel knap als een naïef jong meisje neer, duidelijk opgegroeid in de wildernis. Ze verbaasde met haar lenige dans- en acteerwerk. Bij haar halve balletopvoering tijdens de ouverture twijfelde ik even of zij het wel was, en niet een danseres. De sopraan verzorgde ook de meeste humor in het stuk.
Annechien Koerselman [zette] de personages zette heel raak neer en ze creëerde diverse mooie scènes – geholpen door de prachtige lichtregie van Yvon Muller. Ook gaf ze de opera een verrassend einde.
De nieuwe productie van de Reisopera is de origineelste operavoorstelling in het kader van het Haydn-jaar die ik tot nog toe heb meegemaakt.

 

Place

8weekly.nl, Henri Drost, 10 november 2009

Aanvankelijk is de enige kleur de rode jurk van de treurende Costanza. Zusje Silvia kwam als baby op het eiland en weet dus niet beter. Zij heeft genoeg aan dieren, de natuur en haar eigen fantasievriendje 'hertje'. Een mooie vondst is het om dit imaginaire vriendje vrijwel de gehele opera zichtbaar te maken door danser en choreograaf Benedikt MacIsaac. Hij imiteert al haar bewegingen maar Silvia heeft steeds minder oog voor hem.
Met de komst van de mannen en de terugkeer naar de beschaafde wereld komt er kleur in de opera, maar verdwijnt het fantasievriendje en Silvia wurmt zich aandoenlijk onhandig in een bh en wankelt op hoge hakken. De opera besluit met een virtuoos geschreven kwartet voor viool, cello, fluit en fagot - elk van de personages is aan een instrument gekoppeld. Tijdens dit kwartet verkleden de stellen zich, het kwartet neemt plaats op het podium en L'isola disabitata eindigt met de solisten keurig in de kleren, gezeten op theaterstoeltjes en met de rug naar het publiek, programmaboekje in de hand.

8Weekly

Friesch Dagblad, Dingeman van Wijnen, 25 november 2009

Deze zangers zijn aan hun rollen gewaagd.
Toen er in de finale vervolgens visueel ook nog een geweldig feestje gebouwd werd, kon de avond niet meer stuk.

FD

De Telegraaf, Eddie Vetter, 9 november 2009

in de finale van het laatste bedrijf, gebeurt er iets verrassends op het toneel. Dan komen vier orkestleden op, verkleden de zangers zich tot gewone theaterbezoekers en lijken ze zich eindelijk te bevrijden van een knellend keurslijf.

De Telegraaf

Tubantia, Menno van Duuren, 9 november 2009

vlak voor de finale, wordt de voorstelling flink op zijn kop gezet. Het publiek blijft in vrolijke verbijstering achter.

 

Tubantia

Voorpubliciteit

Vrij Nederland, 07 november 2009

VN

Tubantia, 12 november 2009

TubantiaVoor

Photos L'Isola Disabitata © Hermann & Clärchen Baus

01isola 02isola 03isola 04isola 05isola 06isola 07isola 08isola 09isola 10isola 11isola 12isola 13isola 14isola 15isola 16isola 17isola 18isola 19isola 20isola 21isola 22isola 23isola 24isola